برابر همه كمالات او را ستايش كن ( * ( وَسَبِّحْ بِحَمْدِه ) * ) . در حقيقت اين جمله را مىتوان به منزله تعليل بر جمله قبل دانست ، زيرا هنگامى كه او از هر عيب و نقص پاك و به هر كمال و حسنى آراسته است ، چنين كسى شايسته توكل مىباشد . سپس اضافه مىكند : از كارشكنى و توطئه‌هاى دشمنان نگران مباش « همين بس كه خداوند از گناهان بندگانش آگاه است » و به موقع حساب آنها را مىرسد ( * ( وَكَفى بِه بِذُنُوبِ عِبادِه خَبِيراً ) * ) . آيه بعد بيان قدرت پروردگار در پهنه جهان هستى است و توصيف ديگرى است از اين تكيه گاه مطمئن ، مىفرمايد : « او كسى است كه آسمانها و زمين و آنچه را در ميان اين دو است در شش روز ( شش دوران ) آفريد » ( * ( الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَالأَرْضَ وَما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ) * ) . « سپس بر عرش قدرت قرار گرفت » ، و به تدبير عالم پرداخت ( * ( ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ ) * ) . كسى كه داراى اين قدرت وسيع است مىتواند متوكلان بر خود را در برابر هر خطر و حادثه اى حفظ كند ، كه هم آفرينش جهان به وسيله او بوده و هم اداره و رهبرى و تدبير آن در اختيار ذات پاك او است . ضمنا آفرينش جهان به صورت تدريجى اشاره اى به اين واقعيت است كه خدا در هيچ كارى عجله ندارد ، اگر دشمنان تو را سريعا مجازات نمىكند براى همين است كه به آنها ميدان و مهلت مىدهد تا به اصلاح خويش بپردازند ، بعلاوه كسى عجله مىكند كه از فوت فرصت ، خوف دارد ، و اين درباره خداوند قادر متعال متصور نيست . درباره آفرينش جهان هستى در شش روز و اين كه « روز » در اين گونه